Hosting por dinahosting.
LAZOS Pro-Solidariedade

SIDA

O virus que provoca a SIDA ten un nome moi longo, chámase Virus da Inmunodeficiencia Humana, coas siglas VIH en español e HIV en inglés. Foi descuberto en maio de 1983.

 

CARACTERÍSTICAS

Este virus ten a particularidade de invadir certos tipos de glóbulos brancos. Os glóbulos brancos son as defensas do corpo. De igual maneira afecta a outros grupos de glóbulos brancos e a unhas células que se atopan na superficie de todo o tubo dixestivo incluíndo o recto.

 

ORIXE

Sobre a orixe do virus menciónanse unha serie de hipótese que ao final se resumen en tres:

Hipótese 1

O virus provén doutro moi parecido que se atopa no sangue dos monos verdes, monos mangabey e algunhas especies de chimpancés do Africa Central.

O mecanismo de transmisión entre os monos e o home parece estar relacionado ao contacto de sangue dos animais con mucosas e feridas na pel dos nativos que se alimentan deles. Existen algunhas tribos que extraen o sangue dos monos e tómana en sinal de agradecemento, outros fan o mesmo manchando os seus corpos co sangue dos animais.

Tamén se menciona que o transmisión sucedeu a través de produtos utilizados en medicamento que son feitos a partir de plasma de monos.

Hipótese 2

Esta segunda hipótese di que o virus foi creado polo home nese afán de producir unha arma biolóxica con fins destrutivos determinados, por algún motivo escaparía ao control desencadeando a epidemia.

Esta hipótese é cuestionada agora que se sabe que hai mostras de sangue recadadas o ano 1959 (conxeladas e gardadas para estudos posteriores) que xa eran positivas aos exames de sangue que se realizaron a partir do ano 85. Nesa época a tecnoloxía dispoñible non permitía a produción dun virus tan pequeno.

Hipótese 3

Esta hipótese menciona que o virus é produto dunha mutación, é dicir, un virus que anteriormente vivía sen facer dano, de súpeto e por calquera motivo descoñecido, tórnase agresivo e comeza a producir a epidemia que estamos a vivir.

 

TEMPOS MODERNOS

Pero indiferente de onde veña o virus, o certo é que son os tempos modernos os que se encargaron de diseminar a enfermidade da forma como está a suceder.

Os medios de transporte actual que permiten desprazarse a calquera lugar do planeta en cuestión de horas, asociado á promiscuidade e á presenza de enfermidades de transmisión sexual (venéreas), fixeron posible que o SIDA se atope en practicamente todos os países do mundo.

 

RESISTENCIA

O virus da SIDA é resistente ao frío, pode soportar até menos 70ºC. sen ningún problema.

Os raios gama, X e ultravioleta non lle fan nada segundo propia versión do Instituto Pasteur de París.

Tamén hai publicacións que demostran que o virus resiste moi ben á deshidratación. A envoltura ou casca do virus protéxeo en ambientes secos por un bo tempo, pode sobrevivir até 7 días nunha pinga de sangue seco.

É bo lembrar que nestes casos, para que exista tramsmisión, o sangue seco necesariamente ten que entrar en contacto cunha ferida ou lesión na pel. Isto é infrecuente nas actividades cotiás a non ser que se trate dun ambiente de Saúde (hospitais, Centros de Saúde, etc.).

 

VULNERABILIDADE

Fose do corpo humano pode ser destruído con facilidade por unha serie de produtos químicos como a lavandina (hipoclorito de sodio), alcol, auga oxigenada e outros utilizados con maior frecuencia en ambientes de saúde.

Os deterxentes comúns tamén poden destruílo pero só recoméndase o seu uso só para limpar superficies e obxectos previamente desinfectados.

O virus non soporta a calor arriba de 56ºC.

 

ONDE SE ATOPA O VIRUS?

Unha vez que o virus entra dentro dunha persoa, pasa a multiplicarse e pode ser atopado en todos os líquidos, secrecións e órganos das persoas infectadas ou enfermas.

De todos eles só poden transmitir a enfermidade:

  • O seme e as secrecións uretrales do home infectado
  • As secrecións vaxinales na muller infectada.
  • O sangue dunha persoa infectada
  • Finalmente o leite materno dunha nai infectada.

 

PORTAS DE ENTRADA

As portas de entrada ou zonas vulnerables do corpo son:

As mucosas.- Principalmente aquelas que recubren a vaxina e o colo do útero na muller, o glande no home, a mucosa do recto cando a persoa ten relacións sexuais anais e a mucosa da boca cando hai relacións orais. En ambientes de saúde, as mucosas dos ollos e a boca de poden exporse ao contacto con sangue, secreciones e fluídos de pacientes infectados polo virus.

Cortes, feridas e lesións na pel que entren en contacto cos fluídos anteriormente citamos

 

PORQUE SE PROPAGA TAN RÁPIDO?

Falta de información e educación

Na actualidade a maioría das persoas sexualmente activas dos países pobres están desprovistas de campañas de prevención, os esforzos destínanse ás traballadoras sexuais a estudantes de colexios, nalgúns casos a estudantes de universidades e outros cursos superiores, pero descóidase a outros grupos moi importantes e que son prioritarios como os viaxeiros internacionais, clientes das traballadoras sexuais e travestís que viven do sexo, conscriptos, transportistas, o famosos Don Xoanes, presidiarios e moitas outras persoas que teñen unha vida sexual desordenada e con múltiples parellas.

Os tempos actuais impoñen a necesidade de campañas de información continuas e sistemáticas ás comunidades utilizando todos os recursos posibles, principalmente os medios de comunicación masiva. Se hai unha campaña adecuada, todas as outras accións de prevención que se realizan con outros grupos veríanse fortalecidas e terían mellores resultados.

Cando unha persoa esta informada, cando coñece como son e as consecuencias que poden traer as enfermidades sexuais (venéreas) e a SIDA, maior a posibilidade de actuar con precaución nunha situación de risco.

 

CONDICIONES SOCIO-ECONÓMICAS

Naturalmente, a pobreza de por se, é outro gran aliado do virus e mentres máis pobre é o país, menos recursos ten para accións educativas, para atender aos seus pacientes, para controlar as transfusións de sangue, para esterilizar ou desinfectar adecuadamente o material punzocortante reutilizabel. Cando hai pobreza, as persoas no seu afán de conseguir recursos prostitúense entrando en comportamentos perigosos.

No outro lado da moeda, os países do primeiro mundo teñen recursos para enfrontar o problema, contan con campañas de prevención e control adecuadas á súa realidade, atenden aos seus pacientes en mellores condicións, teñen os medicamentos recentes, dispoñen de material dde un só uso e o persoal de saúde ten procedementos acordes coas normas de bioseguridad. Tamén contan con bos sistemas de rexistro e notificación de casos.

 

ADICTOS A DROGAS INXECTABLES

Nos países desenvolvidos de América do Norte, Europa e algúns de Latinoamérica teñen incidencia de adictos a drogas inxectables e por ser outra vía de tramsmisión, teñen alta incidencia de infección neste sector. Existen algúns centros de rehabilitación en países de Europa onde o 50 % dos internos están infectados, é dicir 5 de cada 10.

Na nosa rexión, os adictos xeralmente fuman ou inhalan as drogas dispoñibles, os que utilizan xiringas “aínda son poucos”.

De todos os xeitos, a adicción a drogas pode levar ás persoas a prostituírse en busca de recursos para conseguir a próxima dose, cando isto sucede e esta persoa non usa a debida protección, vive ao bordo da transmisión.

 

TRANSMISIÓN

A transmisión da SIDA sucede basicamente de 3 formas:

  • Por relacións sexuais.
  • Por medio de sangue infectado
  • Da nai á súa bebe.

 

COMO SUCEDE A TRANSMISIÓN?

Relacións vaxinales (Heterosexuais)

Por contacto directo do seme ou secrecióes uretrais dun home infectado coa mucosa do xenital externo da muller (beizos maiores ou menores) ou calquera parte da vaxina incluíndo o colo do útero, este último é máis vulnerable se está inflamado ou teñen calquera tipo de lesión.

Por contacto directo de secrecións vaxinais dunha muller infectada coa mucosa do glande ou polo orificio de saída dos ouriños ou seme (uretra) no home. O risco aumenta se hai actividade durante o período menstrual e cando ocorren hemorraxias por calquera causa. O mesmo sucede cando a muller ten unha enfermidade sexual con úlceras, chagas ou secrecións.

Relacións anais

De todas as actividades sexuais, a relación sexual anal é a máis perigosa:

  • Por que se producen micro-feridas ou micro-traumatismos durante a relación sexual que facilitan a penetración do virus.
  • Por que a mucosa anal é máis fráxil e permeábel.
  • Por que existen células na superficie de todo o tracto dixestivo, incluíndo ao recto que poden ser invadidas directamente polo virus.

Como sucede?

Por contacto directo do seme dun home infectado coa*mucosa do recto dun home ou muller que teña este tipo de relación.

Por contacto de sangue proveniente de micro-feridas do recto dunha persoa infectada coa mucosa do glande dun home.

Relacións orais (pola boca)

As relacións orais ou cando hai contacto directo da boca coas mucosas dos xenitais, sexa de home a muller, de muller a home ou de home a outro home poden ser perigosas.

Como sucede?

Por contacto de secreciones sexuais infectadas (fluídos vaxinais, fluídos uretrales ou seme) con feridas, cortes, mordeduras ou inflamacións en boca ou garganta dunha persoa que practica este tipo de relación.

Nota.- Cando a persoa ten estas relacións e esta con lesións na boca, debe absterse por que é unha practica de alto risco.

Caricias íntimas (masturbación)

Finalmente existe a posibilidade de transmisión do virus en persoas que acariñan os xenitais ou masturban á parella, nestes casos o risco atópase no contacto feridas na man ou dedos con secrecións sexuais infectadas.

Transfusións

Cando unha persoa perde sangue en cantidade, xa sexa por un accidente de transito ou por feridas ocasionadas por balas ou instrumentos cortantes (coitelos, puñal, etc.), necesita con urxencia dunha transfusión. Se o sangue do doante está infectada infectada polo virus e non hai o control correspondente, pode infectar a esta persoa.

Instrumentos punzo-cortantes

O mesmo sucede con calquera instrumento punzo-cortante contaminado que se utilice novamente noutra persoa sen esterilizalo nin desinfectarlo adecuadamente. Entre estes podemos citar:

O instrumental punzo-cortante que se usa nas cirurxías, nos Centros Médicos, en consultorios dentais.

Agullas e xiringas que comparten os adictos a drogas inxectábeis, agullas de acupuntura, de tatuaxes.

Material de mani e pedicura, as navallas de barbarías e outra serie de instrumentos que poidan punzar ou cortar a pel.

Outros equipos médicos

Existen tamén equipos médicos como sondas, catéteres e principalmente os equipos de hemodiálisis que utilizan as persoas que teñen problemas nos riles (estes equipos funcionan como riles artificiais e purifican o sangue).

Se estes equipos non se desinfectan ou esterilizan adecuadamente poden transmitir a infección no caso que sexa utilizado previamente por unha persoa infectada polo virus.

Transplantes/inseminación

Finalmente pode ocorrer por transplantes se o órgano provén dun doante infectado, naturalmente que nos nosos días non se debe permitir un transplante sen o control correspondente. O mesmo sucede coas inseminacións.

 

TRAMSMISIÓN DA NAI Á BEBE

Durante a xestación

Cando o bebé está a desenvolverse dentro do útero, o virus pode atravesar a barreira placentaria e chegar ao bebé a través do cordón umbilical.

No momento do parto

O tramsmisión pode suceder se hai contacto de sangue e outros líquidos da nai coas mucosas dos ollos, nariz ou boca do bebe.

Durante a lactancia

Finalmente, se o bebé nace libre do virus, pode ser contaminado nunha etapa posterior, cando a nai dálle o peito. O virus pode chegar ao bebe por medio do leite materno.

A posibilidade de que un bebé naza infectado varia do 20 ao 50% (dependendo do autor). Iso depende moito de diversos factores entre os cales están incluídas as condicións de hixiene no ambiente do parto.

Todos os bebés que nacen dunha nai infectada teñen os resultados positivos aos exames de sangue. Iso debe a que estes exames detectan a presenza de anticorpos e no caso dos bebés non infectados o que se detecta son os anticorpos da nai que os recibe a través do leite.

Por outra banda se unha muller infectada que está embarazada toma AZT, a posibilidade de que o seu bebé naza infectado baixa a 8 %. En termos económicos significa un orzamento de polo menos 180 dólares americanos mensuais só para comprar o medicamento (AZT).

 

TRATAMENTO EN CONTRA DA SIDA

As persoas que empezan a consumir unha combinación de medicamentos contra a SIDA pouca despois de ser infectados polo Virus da Inmunodeficiencia Humana (VIH) parecen chegar a formar parte dun grupo que nunca chega a desenvolver a sintomatoloxía completa da síndrome, sinala un estudo publicado o domingo.

A investigación, realizada en Boston, indica que os pacientes tamén poden incrementar a capacidade defensiva dos seus sistemas inmunolóxicos ao deixar de utilizar temporalmente o potente cóctel de medicamentos coñecido como HAART, polas súas siglas en inglés.

Iso ten importante consecuencias, debido a que o uso de HAART adoita levar efectos secundarios bastante pronunciados. Recentes estudos demostraron ademais que HAART soamente ten un efecto limitado en suprimir o VIH a longo prazo.

A infección afecta as células inmunolóxicas coñecidas como células T tipo CD4, asumindo o control dos seus mecanismos reprodutivos para propagarse. Cando iso sucede, as outras células inmunolóxicas detectan esa actividade e reaccionan para contrarrestala.

A investigación sinala que as persoas con risco de desenvolver SIDA poden mellorar radicalmente a súa capacidade de deter o avance do virus se empezan a recibir tratamento con HAART axiña que se identifican os primeiros sinais de infección, caracterizada por síntomas moderados similares á influenza que se manifestan varias semanas despois da exposición ao virus e antes da seroconversión.